[GoC] Famiglia

posted on 19 Mar 2016 08:13 by farlyanar in ExteenCommunities

เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้

 

 

 

 

 

 

หญิงสาวละสายตาจากเอกสารในมือ รายการตัวเลขยาวเหยียดที่เขียนด้วยลายมือเรียงกันเป็นระเบียบบนกระดาษนั้นแม้จะคุ้นเคย แต่เมื่อต้องนั่งตรวจสอบอยู่เป็นเวลานานก็ทำให้สายตาดูจะล้าไม่น้อย

ยังดีอยู่ว่านี่เป็นรายการผลกำไรไม่ใช่ขาดทุน ซึ่งก็ยังพอทำให้ชุ่มชื่นหัวใจอยู่บ้าง

 

ดูเหมือนหล่อนจะคิดถูกทีเดียวที่มอบหมายให้มือขวาคนสนิทอย่างลาซาร์เข้าไปดำเนินการ ‘เร่งรัดหนี้สิน’ เอาจากบอสใหญ่ของเซซาโน่แฟมิลี่

 

โบราณสอนว่า ถ้าจะตัดเสื้อก็ให้ตัดตามเนื้อผ้า [i]แต่พ่อหนุ่มอังเดร เซซาโน่ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของฮาโรลด์ เซซาโน่นั้น นอกจากจะไม่ตัดตามผ้าแล้วก็ยังตัดเหลือเผื่อให้คนอื่นใส่ได้อีกเป็นร้อยคนกระมัง

แถมแทนที่จะตัดเสื้อจากเงินของตัวเอง เขาเลือกผิดที่ดันกู้หนี้ยืมสินเงินของคนอื่นมาตัด

 

เงินต้นที่ชายหนุ่มหาทางกู้ยืมมานั้นเริ่มจากทีละเล็กละน้อย ก่อนที่ยอดเงินในการกู้ยืมต่อครั้งของอีกฝ่ายจะค่อยๆเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ได้ยินมาว่าพ่อหนุ่มอังเดรใช้มันหมดไปกับการจัดปาร์ตี้หรูหราฟู่ฟ่า ไม่ก็เอาไปถลุงเล่นในบ่อนใดก็ตามแต่ที่เขาสามารถไปถึง ยิ่งเสียมากเท่าไหร่ก็ยิ่งกลับไปกู้เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น ข้างกายเขามักเคียงข้างด้วยสาวสวยไม่ซ้ำหน้าที่ล้วนแล้วแต่ได้รับของกำนัลเป็นเครื่องประดับอย่างดีและเสื้อผ้าหรูหราทันสมัยส่งตรงจากห้องเสื้อชั้นนำชื่อดังของชิคาโก

 

อันที่จริงถ้าเป็นเงินของคนอื่นก็คงไม่ใช่ปัญหา แต่เมื่อเงินที่ชายหนุ่มใช้เป็นเงินของปาทริอาร์ก้า ...ปาทริอาร์ก้าจะต้องได้คืน

 

วันแล้ววันเล่าที่ชายหนุ่มสนุกกับการใช้จ่ายด้วยเงินตราที่ไม่เคยขาดมือ กว่าเขาจะรู้ตัว จำนวนเงินต้นในบัญชีกู้ยืมก็ขยับไปแตะที่หลักล้าน เรียกได้ว่าจากนิสัยฟุ่มเฟือยของเขาแม้ไม่ต้องให้คนในตระกูลปาทริอาร์ก้าทำการปลอมแปลงบัญชี ตัวเลขนั้นก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆได้อย่างง่ายดาย ในที่สุดแม้ชายหนุ่มจะยังไม่ทันรู้ตัว แต่รอบตัวเขาก็มีเด็กๆในแฟมิลี่ที่หล่อนสั่งให้คอยติดตามเขาเอาไว้เผื่อในกรณีที่ชายหนุ่มคิดจะหนีหนี้

เอกสารคำเตือนให้ชำระเงินกู้ได้ถูกส่งไปถึงบ้านพักสุดหรูของชายหนุ่มหลายต่อหลายครั้ง กระนั้นอังเดรก็ได้แต่ขอผัดผ่อนกำหนดการผ่อนชำระเงินนั้นอยู่เรื่อยไป จนในที่สุดเขาก็หายหน้าหายตาไปจากแวดวงสังคมของชิคาโก ได้ยินว่าที่เที่ยวไปขอกู้เงินคนอื่นไปทั่วเพื่อเอามาโปะหนี้ก็ไม่ประสบผลสำเร็จเท่าไหร่เสียด้วยสิ

อ้อ ที่หล่อนรู้ก็เพราะมีคนใจดีในแฟมิลี่เล็กๆหลายแห่งที่เจ้าหนุ่มไปขอกู้มากระซิบบอกหรอกนะ

 

เอ้า จะเอาอย่างนั้นก็ได้ ไม่อยากคืนก็ไม่ต้องคืน

 

อย่างนั้นไหนๆก็ไหนๆแล้ว ถ้าหล่อนจะไปขอทวงคืนเอาที่เซซาโน่ผู้พ่อ เจ้าหนุ่มอังเดรคงจะไม่ว่ากัน

จะว่าไปแล้ว บ่อนสวยๆ ที่มีหน้าต่างมองออกไปเห็นวิวของทะเลสาบทั้งสาม[ii]ในชิคาโกได้นั้น ที่เซซาโน่แฟมิลี่เป็นเจ้าของอยู่นั่นน่ะ หล่อนก็กำลังอยากได้อยู่พอดี

เอาเถอะ ถึงจะไม่ได้คืนมาทั้งเงินต้นและดอกเบี้ย แต่เมื่อเทียบกันแล้วจำนวนเงินที่เสียให้ชายหนุ่มผู้สุดแสนมือเติบคนนั้นใช้ไปในการหาความสำราญใส่ตัว สามารถนำมาเป็นเงื่อนไขให้ปาทริอาร์ก้าใช้มันเป็นข้อแลกเปลี่ยนเพื่อจะฮุบบ่อนสวยๆ ของพ่อเขาได้อย่างง่ายดายนี่ก็ถือว่าคุ้ม....

แถมบ่อน(ที่เคยเป็น)ของเซซาโน่แฟมิลี่ก็ทำเม็ดเงินให้หล่อนได้อย่างงามทีเดียวในช่วงนี้

 

นับว่านี่เป็นกำไรที่ดี

 

ในกรณีของเซซาโน่แฟมิลี่ หล่อนจะดูเอาไว้เป็นอุทาหรณ์ว่าถ้าเลี้ยงลูกแล้วปล่อยลูกให้ทำตามใจมากเกินไปก็มักจะเป็นเสียแบบนี้

คนในครอบครัวของตัวเองยังดูแลให้ดีไม่ได้ แล้วจะดูแลคนทั้งแฟมิลี่ให้ดีได้อย่างไร

 

แต่แม้ในใจจะปรามาสการกระทำของเซซาโน่เอาไว้อย่างนั้น หล่อนเองก็รู้ดีว่ากระทั่งตัวเองก็ทำไม่ได้ดีอย่างที่คิดหรอก

เพราะถ้าหล่อนดูแลครอบครัวของตัวเองได้ดี ป่านนี้บิดาคงยังอยู่ และคนที่มีสิทธิ์จะได้นั่งเก้าอี้ตัวนี้ควรจะเป็นบรูโน่

…..ไม่ใช่หล่อน



 

 

มาเรียทอดถอนใจเบาๆกับตนเอง ก่อนเสียงเคาะทึบๆสองครั้งจากบานประตูไม้หน้าห้องจะดังขึ้น

“เข้ามาสิ”

สิ้นเสียงอนุญาตใบหน้าที่คุ้นเคยของบอดี้การ์ดประจำตัวที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องเป็นประจำก็โผล่เข้ามา

“บอส ราอูลมาขอพบครับ”

เขาเอ่ยเพียงสั้นๆแต่เหมือนมาเรียจะรู้ดีว่าชื่อนั้นหมายถึงใคร หล่อนจึงพยักหน้าน้อยๆ กล่าวอนุญาตพร้อมๆกับที่รวบเอกสารที่วางระเกะระกะกลับมาเป็นปึกเดียวก่อนจะพลิกมันคว่ำหน้าลงกับโต๊ะ “ให้เข้ามา”

เมื่อสิ้นคำบานประตูก็เปิดกว้างออกพร้อมกับเสียงกุกกัก หลังจากนั้นชายหนุ่มคนเดิมก็ประคองร่างในชุดเสื้อผ้าชั้นดีที่ตัดเย็บอย่างปราณีตหากยับยุ่งและเปรอะเปื้อนของชายคนหนึ่งเข้ามาภายในห้อง

“ตายจริง ราอูล”

หล่อนลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นภาพนั้น ร่างโปรงขยับอ้อมโต๊ะไปด้านหน้าก่อนจะดึงเก้าอี้ไม้ที่ตั้งชิดหน้าโต๊ะออกมาและหมุนมันไปหาทั้งสองคน “พาเขามานั่งตรงนี้”

ด้วยความช่วยเหลือของชายหนุ่ม ราอูลเดินโขยกเขยกอย่างช้าๆมาจนถึงเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ก่อนจะเซเล็กน้อยและนั่งลง อากัปกิริยาทั้งหมดนั้นทำให้หัวคิ้วของมาเรียกดลงอย่างมีนัยยะ

“ดื่มก่อนสักหน่อยนะราอูล  ธีโอ ช่วยหาอะไรมาให้เขาหน่อย” หล่อนสั่งก่อนจะยืนพิงขอบโต๊ะแล้วมองสำรวจสภาพของผู้มาเยือน ชายหนุ่มคนเดิมพยักหน้าน้อยๆและรีบผละไปยังโต๊ะเครื่องดื่มที่มุมห้อง ครู่เดียวก็กลับมาพร้อมเครื่องดื่มสีอำพันซึ่งขาส่งต่อให้มือสั่นเทาที่ยื่นมารับ

“ขอบใจมาก”

ธีโอโค้งลงเล็กน้อยก่อนจะกลับออกไป มาเรียมองดูประตูที่ค่อยๆปิดลงอย่างเงียบกริบก่อนจะละสายตากลับมายังแขกผู้มาเยือน ราอูลยังคงถือแก้วเครื่องดื่มในมือแน่นหากสายตาเขาที่จ้องกลับมาแฝงแววเจ็บปวดและอึดอัดใจ

“เกิดอะไรขึ้น พวกนิโคโลซียังตามรังควาญคุณไม่เลิกอีกหรือ

หล่อนกล่าวถึงชื่อแฟมิลี